ای خوشا فریادی از قصر دل بی‌تاب‌ها…

دکتر عبدالرفیع حقیقت

یکشنبه ۱۵ فروردین ۱۴۰۰

مقدمه:

مگر شعر، جز بیان حالت‌های بیقراری دل، چیز دیگری هم هست؟ دل که بیقرار باشد، بر کالبد تن می‌کوبد و آتشفشان کلمات از ذهن بر زبان و قلم فوران می‌کند و به صورت شعر جاری می‌شود.

اینجاست که مفهوم کلام: «سخن کز دل برآید، لاجرم بر دل نشیند»، مصداق پیدا می‌کند.

در حقیقت شعری تاثیرگذار است که از دلی آتشین نشات گرفته باشد و در خواننده همان حالت شور و التهابی که شاعر هنگام سرودن داشته است را ایجاد کند. آتش به جان مخاطب افکند و او را در خود فرو برد. به ویژه اگر شاعر و سراینده با درد مردم آشنا بوده و برای آن جایگاهی در دل حساس خود ساخته باشد.

حال یک چنین کسی وقتی شعر از داخل وجودش تراوش